نوع مقاله : مقاله پژوهشی
نویسنده
گروه زبان،ادبیات و فرهنگ شناسی، دانشگاه مجازی المصطفی، جامعه المصطفی العالمیه قم، قم، ایران.
چکیده
حکیم ناصرخسرو قبادیانی، از جمله سخنوران مطرح و صاحب سبکی است که با اتکّا به توان و قریحۀ قدرتمند شاعرانۀ خود، توانست حرکتی تازه و تحوّلی عظیم در شعر و نثر فارسی ایجاد کند. او با نگاهی تازه در باب زبان و ارتباط آن با هستی و انسان، تعبیرات عمدهای را در دستگاه ادراکی و ادبی شاعران و سخنوران به وجود آورد و مکتب خاصی را در نحوۀ نگریستن به منزلت شعر و هدف سخنوری، پی افکند که نام آورانی همچون: سنایی، نظامی، مولوی، عطار و... از ارائه دهندگان مکتب او در زمینۀ تعالی بخشیدن به جایگاه سخنوری به شمار می روند. ناصرخسرو مؤمنی متعهد به مذهب اسماعیلی بود که تمام هستی فکری و ادبی خود را وقف دفاع، تبلیغ و تبیین این مکتب کرد. دو اثر «جامعالحکمتین» و «وجهدین» او در حکم ابزارهایی در خدمت این رسالت واحد هستند؛ اما با روش و بیانی متفاوت. پژوهش حاضر که با بهره گیری از روش توصیفی و تطبیقی انجام گرفته، بر این اصل استوار است که باورها و اندیشه های ناصرخسرو را در باب سخن، شاعری و سخنوری در قالب توصیفات، توضیحات و توصیه های وی را در این خصوص، از زوایای مختلف مورد بررسی و مداقه قرار داد و مهمترین اصول مبتنی بر سبک شناسی را از دیدگاه او معرفی کرد.
کلیدواژهها